P A U L   V L A A N D E R E N

LEONOOR WAGENAAR
 

Hoorspelavond was het gisteren in het Parool Theater. Er waren fragmenten te horen van het in de jaren veertig, vijftig en zestig zeer populaire radiohoorspel Paul Vlaanderen. Eén van de stemmen daarin is van acteur Donald de Marcas (68). Hij werd gisteravond geïnterviewd door Paul Arnoldussen.

De Marcas: ''Er was in 1957 die advertentie van de Nederlandse Radio Unie. Radio... dat stond in mijn belevingswereld zo hoog als Hollywood in Amerika. Er waren zeker 2500 reflectanten en na vele schiftingen kwam ik er bij. Om niet lang daarna te worden gevraagd voor Charlie de Butler en het Manusje van Alles van detective Paul: 'Okidoki', ik zeg het op afroep maar mijn stem is natuurlijk veel ouder geworden, ik ben van '33. Die rol van Charlie was het stralende begin van mijn loopbaan als acteur, de serie was voor de oorlog al razend populair, ik was de vijfde Charlie in opvolging, en dus de laatste assistent van Paul Vlaanderen.''
 

''Er werd veel in geconverseerd, ook al omdat het zo kort na de oorlog technisch ingewikkeld lag met geluidseffecten. Maar dat vulde je op: Nee, niet met 'rabarber, rabarber', je praatte gewoon door, dat was het achtergrondje''

''De serie over de Scotland Yard Inspecteur werd vertaald door acteur Jan van Ees, maar omdat hij zijn naam niet op twee plaatsen van de aftiteling wilde horen, werd dat de tweede keer Johan Bennik. Ben-ik. En hoe ze aan de naam van Vlaanderen komen, daarover lopen de lezingen uiteen. Willem Vogt, directeur van de Avro had de naam bedacht. De één zegt dat het zijn tuinman was, de ander beweert dat het de jongste bediende van de Avro was.''

''Het was bekend dat koningin Juliana luisterde en er gaat het verhaal dat Beatrix een brief heeft geschreven of het iets vroeger uitgezonden kon worden, zodat ze het voor het slapengaan nog kon horen. Feit was wel dat we, uit de delen van het script die we kregen toegezonden, nooit konden afleiden wat onze rol in het plot zou zijn; je wist in de eerste vier delen niet eens of jij de dader was. Soms wilde de regisseur je dat nog wel vertellen, maar soms vond hij het juist leuk om jou, en de luisteraars, op het verkeerde been te zetten.''